مدل تخمین زده شده ممکن است راه حل هایی را برای درمان بیماران مبتلا به سرطان لوزالمعده پیشرفته بهبود بخشد

محققان در ژاپن یک مدل قابل پیش بینی تهیه کرده اند که می تواند تصمیمات را برای درمان بیماران پیشرفته مبتلا به سرطان لوزالمعده بهبود بخشد. با ترکیب شهادت یک نشانگر تومور با اطلاعات ژنتیکی بیماران ، مدل آنها نتایج بقای بیمار را با دقت بیشتر پیش بینی می کند و نامزدهایی را که از این عمل بهره مند می شوند ، بهتر شناسایی می کند. محققان دریافتند که تغییرات ژنتیکی خاص تأثیر بیشتری بر میزان نشانگر تومور نسبت به شدت سرطان دارد.

انتظار می رود مدل جدید به عنوان شاخص برای تعیین اینکه آیا جراحی گزینه مناسبی برای بیمارانی است که شیمی درمانی یا پرتودرمانی دریافت می کنند ، استفاده شود. این مطالعه در منتشر شده است مجله انگلیسی برای جراحیحرف

تومور تومور

نشانگر تومور ماده ای است که در بدن یافت می شود که ممکن است نشانگر وجود سرطان باشد. این مواد می توانند پروتئین ، ژن ، مولکول یا سایر ترکیبات بیولوژیکی باشند که توسط سلولهای سرطانی یا بدن در پاسخ به سرطان تولید می شوند.

پزشکان معمولاً سطح نشانگر تومور را با استفاده از محدوده مرجع استاندارد یا با اندازه گیری درصد تغییرات در سطح آنها در طول درمان ارزیابی می کنند. با این حال ، نشانگرهای تومور سنتی که برای حل گزینه های درمانی استفاده می شود ، شاخص های غیرقابل اعتماد در خود هستند ، زیرا بین بیماران تفاوت معنی داری دارند.

انواع ژنتیکی ژنهای خاص بر نحوه تولید نشانگرهای تومور در بدن فرد تأثیر می گذارد. برخی از افراد دارای انواع ژنتیکی هستند که به طور طبیعی بدون توجه به وضعیت بیماری منجر به سطح بالاتر یا پایین تر این نشانگرها می شوند. این بدان معناست که دو بیمار با وزن سرطان یکسان می توانند نشانه های مختلف نشانگر تومور را نشان دهند به دلیل داشتن پروفایل ژنتیکی متفاوتی.

مدل تومور تومور جدید (TMGM) با استفاده از اطلاعات ژنتیکی هنگام تهیه پیش بینی ، این محدودیت را برطرف می کند. این مدل ژنوتیپ بیمار را ارزیابی می کند-مجموعه ای کامل از اطلاعات ژنتیکی یا توالی DNA که بدن از والدین خود به ارث می برد تا مشخص شود چه چیزی باید سطح نشانگر تومور طبیعی یا بالا برای بیماران فردی در نظر گرفته شود.

محققان DNA را از بیماران مبتلا به سرطان لوزالمعده تجزیه و تحلیل کردند و دریافتند که ژنوتیپ های FUT2 و FUT3 به ​​طور قابل توجهی بر نتایج بقای بیمار تأثیر می گذارد. این ژن ها در صورت عدم وجود سرطان ، میزان نشانگر تومور طبیعی را تحت تأثیر قرار می دهند. آنها بر توانایی فرد در سنتز نشانگرهای تومور و نحوه ظاهر این نشانگرها در آزمایش خون در هنگام سرطان تأثیر می گذارند.

مدل جدید شامل این دو ژنوتیپ با سطح نشانگر تومور است. نتایج نشان می دهد میزان بقا دقیق تر برای بیماران مبتلا به تومورهای که در ابتدا به عنوان غیر کار طبقه بندی می شوند (قبل از دریافت شیمی درمانی یا پرتودرمانی). TMGM تقریباً 15 ٪ دقت بیشتری نسبت به مدل استاندارد داشت. این نشان می دهد که ارزیابی نشانگرهای تومور فعلی برای این پروفایل های ژنتیکی کافی نیست.

شناسایی نامزدها برای جراحی

تومورهای طبقه بندی شده به عنوان غیر کار معمولاً بسیار خطرناک هستند که در اثر عمل جراحی از بین بروند ، اما از درمان مانند شیمی درمانی و پرتودرمانی می توان برای کوچک کردن این تومورها و انجام عمل جراحی استفاده کرد. مشکل این است که تعیین کنید که بیماران از عمل جراحی بهره مند می شوند.

محققان دریافتند که TMGM به ویژه برای اتخاذ این تصمیمات ارزشمند است. با ارزیابی اطلاعات ژنتیکی ، همراه با تغییر در نشانگر تومور ، پزشکان می توانند با دقت بیشتری تشخیص دهند که بیماران مبتلا به تومورها در ابتدا به عنوان غیر جراحی طبقه بندی می شوند ، احتمالاً بعد از درمان از جراحی بهره مند می شوند.

نکته مهم این است که محققان می دانند که سطح نشانگر تومور بیشتر مربوط به ترکیب ژنتیکی بیمار است تا اینکه چگونه سرطان آنها پیشرفت کرده است. این نشان می دهد که اطلاعات ژنتیکی برای تفسیر دقیق تغییرات در نشانگرهای تومور برای بیماران فردی بسیار مهم است. این یافته قابل توجه است زیرا پزشکان برای ارزیابی شدت سرطان و پاسخ درمانی به نشانگرهای تومور متکی هستند. بنابراین ، تفسیر این نشانگرها ، بدون در نظر گرفتن ژنتیک ، ممکن است منجر به نتیجه گیری نادرست در مورد وضعیت بیمار یا اثربخشی درمان شود.

ما دریافتیم که TMGM می تواند با دقت بیشتری تشخیص دهد که بیماران واقعاً از عمل جراحی بهره مند می شوند. این می تواند برخی از انجام مراحل غیر ضروری و ارائه قابلیت های جراحی به دیگران را که ممکن است مورد غفلت واقع شده باشد ، جلوگیری کند. “

پروفسور Haruyoshi Tanaka ، نویسنده اول ، بخش جراحی ، بیمارستان دانشگاه Nagoya

این مطالعه توسط محققان دانشگاه ناگویا ، مرکز پزشکی ناگویا و دانشگاه تایما انجام شد.