چرا تمرینات پس از ترک سیگار برای نازک نگه داشتن مهم است

ضربه زدن به یک عادت می تواند سانتی متر به کمر شما اضافه کند ، اما این مطالعه دوقلو نشان می دهد که فعالیت بدنی کلید باقی مانده پس از ترک است. کشف کنید که چگونه ژن ها ، سبک های زندگی و حرکات سلامت شما را بعد از سیگار کشیدن شکل می دهند.

مطالعه: ارتباطات وضعیت سیگار کشیدن و فعالیت بدنی اوقات فراغت با تغییر پیگیری دور کمر 10 ساله در بین دوقلوهای بزرگسالان. اعتبار تصویر: آفریقای جدید / شاترستاک

در یک مطالعه اخیر منتشر شده در مجله بین المللی برای چاقیگروهی از محققان بررسی می کنند که چگونه وضعیت سیگار کشیدن و فعالیت اوقات فراغت بالاتر (LTPA) ده سال دور کمر (WC) را پس از حسابداری ژن های مشترک و محیط زیست پیش بینی می کنند.

پیشینه

آیا یک عادت می تواند در یک خطر برای سلامتی برای دیگری تجارت کند؟ در سطح جهان ، بیش از یک میلیارد بزرگسال در حال سیگار کشیدن هستند و بیش از 30 ٪ قصد دارند امسال تسلیم شوند ، علی رغم نگرانی در مورد افزایش وزن پس از بررسی ، حتی اگر WC از شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک پیش بینی کننده قوی تر برای خطر قلبی سنج باشد. شواهد نشان می دهد که نیکوتین اشتها را سرکوب می کند و میزان متابولیک را افزایش می دهد ، اما برداشت هر دو اثر را تقویت می کند و باعث افزایش چربی احشایی می شود.

LTPA منظم با افزایش وزن کلی مقابله می کند ، اما تأثیر آن بر چسبندگی طولانی مدت مرکزی پس از ترک ، نامشخص است. از آنجا که ژنتیک خانواده و تربیت در حال محو کردن روابط علت و معلولی است ، مطالعات اضافی مورد نیاز است.

برای مطالعه

این تجزیه و تحلیل گروه جمعیتی Finntwin16 را به خود جلب کرد ، که به بررسی دوقلوهای فنلاندی در سن 24 سالگی در سالهای 2000-2003 و ده سال بعد می پردازد. پس از محرومیت از بارداری ها و داده های گمشده ، 3322 نفر (46 ٪ مرد) اطلاعاتی در مورد رفتار سیگار کشیدن ، LTPA ، WC و کواریانت ارائه می دهند.

وضعیت سیگار کشیدن هر موج به صورت روزانه یا تصادفی طبقه بندی می شود ، قبلی یا هرگز ، سپس به دسته بندی می رسد: افراد سیگاری دائمی ، امتناع و افراد سیگاری که برق نیستند. 16.6 ٪ اضافی از شرکت کنندگان با مدل های مختلف سیگار کشیدن به عنوان “سایر” طبقه بندی شدند و به دلیل تنوع گروه در تفسیرهای اصلی قرار نگرفتند.

LTPA با ضرب فرکانس گزارش شده از جلسه ، مدت و شدت کارهای معادل متابولیک (MET) برای به دست آوردن ساعات معادل متابولیک وظایف در هفته (Met-H/Week) ، از جمله سفر فعال ، از نظر کمی تعیین می شود. WC به تنهایی با دستورالعمل های بصری استاندارد اندازه گیری می شود و به عنوان یک مقدار بعدی تنظیم شده برای خروجی WC مدل سازی می شود. ITM ، مصرف الکل ، کیفیت رژیم غذایی ، مشکلات خواب ، پرسشنامه سلامت رایج 12 (GHQ-12) نتیجه فاجعه و آموزش به عنوان متغیرها عمل می کند.

رگرسیون خطی با خوشه ارتباطات خانوادگی بین سیگار کشیدن یا LTPA و تغییر در WC ، تنظیم سردرگمی مداوم. برای مطالعه سردرگمی خانواده ، از مدل های اثر ثابت برای مقایسه 660 Dizigotic (DZ) و 390 جفت مونوسیگوتیک (MZ) واگرایی برای قرار گرفتن در معرض استفاده شد. اهمیت در P <0.05 تعیین شده است. این تجزیه و تحلیل با نرم افزار آماری Stata 18 با استفاده از آزمون دو صف استاندارد انجام شد و تأیید شورای بررسی نهادی (IRB) و رضایت آگاهانه ارائه شد.

نتایج تحقیقات

در ابتدا ، بیشتر شرکت کنندگان سیگاری بودند که برق نبودند ، در حالی که 19 ٪ سرسختانه سیگار می کشیدند ، 8 ٪ سیگار کشیدن روزانه را گزارش می کردند ، اما در هنگام ردیابی توانستند تسلیم شوند و 16.6 ٪ دیگر به دلیل مدل های سیگار کشیدن متناقض در گروه “دیگر” قرار می گیرند. به طور کلی ، WC در ده سال به طور متوسط ​​6.5 سانتی متر افزایش یافته است و تأیید تمایل به افزایش چاقی شکم در بزرگسالی است. افراد سیگاری غیر الکتریکی 6.1 سانتی متر انباشته می شوند ، افراد سیگاری دائمی 6.6 سانتی متر جمع می شوند و ترک ها 8.4 سانتی متر کسب می کنند ، نشان می دهد که کسانی که روزانه سیگار کشیدن را متوقف می کنند ، بیشترین گسترش را تجربه می کنند.

مدل های رگرسیون تنظیم شده برای جنسیت ، سن ، پایه WC و BMI نشان داده اند که ترک سیگار روزانه افزایش اضافی 2.0 سانتی متر WC را در مقایسه با ادامه سیگاری ها پیش بینی می کند (β = 2.04 سانتی متر ؛ 95 ٪ فاصله اعتماد [CI] 0.94-3.14). این ارزیابی پس از کنترل رژیم غذایی ، LTPA ، مصرف الکل ، خواب ، پریشانی ، منشأ اقتصادی اقتصادی و سلامت تقویت شده است ، که نشان می دهد که شمع سبک زندگی فقط نمی تواند ارتباط را به طور کامل توضیح دهد. تفاوت معنی داری بین افراد سیگاری دائمی و افراد سیگاری غیر الکتریکی وجود ندارد ، و بر ترک به عنوان نقطه مهم خم شدن چربی شکمی تأکید می کند.

فعالیت بدنی یک تصویر محافظ را به خود جلب می کند ، زیرا هر یک از Met-H/هفته اضافی در سطح شروع مربوط به رشد WC با 0.05 سانتی متر کمتر است و هرگونه افزایش در واحد LTPA در طول ردیابی ، بدون در نظر گرفتن گروه سیگار کشیدن ، سود را با 0.06 سانتی متر کاهش می دهد. اگرچه تأثیر متوسط ​​به نظر می رسد ، رابطه دوز-پاسخ خطی بود. تجمع تقریباً 34 MET-H/هفته (تقریباً معادل پیاده روی هفت ساعته) برای جبران گسترش بیش از حد مرتبط با امتناع لازم خواهد بود. Quitters تنها گروهی بود که به طور متوسط ​​LTPA (+5 MET-H/هفته) را افزایش داد و نشان می دهد که این فعالیت بار متابولیک آنها را شروع می کند.

تجزیه و تحلیل مضاعف روشن کرد که آیا ژن ها یا محیط مسئول این مدل ها بوده اند. در میان جفت های DZ ، واگرایی برای متوقف کردن سیگار کشیدن ، دوقلو در ترک رشد 2.6 سانتی متر بیشتر از سیگار کشیدن نشان داد که این نشان دهنده تخمین های فردی است. با این وجود ، سیگنال در جفت های MZ ناپدید شد که خواهران و برادران ژنتیکی یکسان به عنوان شاهد عمل می کنند (β = -2.6 سانتی متر ؛ CI -5.9 تا 0.6). این اختلاف نشان می دهد که عوامل خانوادگی ، مانند ژن های مشترک یا تربیت ، می توانند پس از ترک ، گزاف گویی وزن را تعدیل کنند.

با این حال ، نویسندگان تأکید می کنند که این یافته باید با احتیاط تفسیر شود ، زیرا ممکن است قدرت آماری کافی را منعکس کند. این تجزیه و تحلیل فقط بر اساس 11 جفت دوقلوی یکسان ، که در رفتار امتناع آنها متفاوت است ، تعدادی از اظهارات کاغذ برای نتیجه گیری محکم بسیار کوچک است.

آزمایش های حساسیت تعامل بین جنس و سیگار کشیدن یا بین LTPA و سیگار کشیدن هنگام تغییر WC را نشان نمی دهد ، که این امکان را به اتحاد زن و مرد می دهد. تشخیص ، فرضیات نرمال بودن و پراکندگی را برآورده کرد و نتایج در کواریانت های جایگزین دقیق بود.

نویسندگان همچنین خاطرنشان می كنند كه این تجزیه و تحلیل نشان دهنده تغییر 10 ساله است ، و شواهد دیگر نشان می دهد كه برای مدت طولانی تر وزن افراد سیگاری سابق می تواند سرانجام به همان مسیر كه هرگز افراد سیگاری هرگز باز می گردند.

نتیجه گیری

به طور خلاصه ، به نظر می رسد که قطع سیگار یک پارادوکس از سلامت عمومی است: مزایای قلبی عروقی از امتناع با گسترش قابل اندازه گیری آتراثیا میانه همراه بود. در این گروه ، سیگاری های دوقلوی ، که متوقف شدند ، تقریباً دو اینچ بیشتر از همسالان خود به خطوط کمر اضافه کردند ، که ادامه دادند. با این حال ، این ارتباط پس از پایان تصادف ژنتیکی از نظر آماری معنی دار نبود.

این سند حاکی از آن است که این ممکن است نشان دهد که مستعد ، به جای امتناع ، توزیع مجدد طولانی مدت چربی را هدایت می کند ، اما همچنین هشدار می دهد که نمونه کوچک دوقلوها در این بخش از تجزیه و تحلیل به این معنی است که فقدان نیروی آماری توضیحی بالقوه دیگر برای نتیجه است. در تمام لایه های ژنتیکی ، LTPA بالاتر رشد کمر با کمرنگ.

این اکتشافات نشان می دهد که درج دستورالعمل های ورزش در برنامه های خاتمه می تواند بدون تضعیف موفقیت ، از سلامت متابولیک محافظت کند. این مطالعه بر اهمیت چنین برنامه های یکپارچه تأکید می کند ، ضمن تأکید بر نیاز به تحقیقات آینده با نمونه های دوقلوی بیشتر و اقدامات عینی برای فعالیت و سیگار کشیدن برای تأیید این اکتشافات. سیاستمداران و پزشکان باید چنین مداخلات یکپارچه ای را در اولویت قرار دهند.