مدل تحقیقاتی جدید با سرنخ های ضد پیری

دانشمندان در سراسر جهان در تلاش هستند تا رازهای افزایش عمر انسان را در سطح سلولی کشف کنند، جایی که پیری به تدریج به دلیل کوتاه شدن تلومرها اتفاق می‌افتد، کلاهک‌های محافظ انتهای کروموزوم‌ها که مانند بالای بند کفش‌ها عمل می‌کنند تا از باز شدن آن‌ها جلوگیری کنند. با کوتاه شدن تلومرها در طول زمان، سلول ها توانایی خود را برای تقسیم برای رشد سالم از دست می دهند و برخی در نهایت شروع به مردن می کنند.

اما تحقیق در مورد مطالعه این تلومرها در سطح سلولی در انسان چالش برانگیز بوده است.

در حال حاضر، یافته های یک تیم تحقیقاتی WSU امروز در مجله منتشر شده است ارتباطات طبیعت در را برای استفاده از موش های دستکاری شده ژنتیکی باز کرد.

این تیم تحقیقاتی به سرپرستی پروفسور داروسازی و علوم دارویی WSU، موش هایی را توسعه دادند که تلومرهای کوتاهی شبیه انسان دارند و مطالعه پیری سلولی را که در بدن انسان و اندام ها اتفاق می افتد ممکن می سازد. به طور معمول، موش ها تلومرهایی دارند که تا 10 برابر بیشتر از انسان ها هستند.

ژو گفت: «این اولین مدل موش با تلومرهای واقعاً انسانی است، زیرا تلومراز در بافت‌های بالغ در این مدل بیان نمی‌شود.» “مقاله ما نشان می دهد که آنها تلومرهای انسانی را نشان می دهند. اکنون هدف ما این است که ببینیم این موش ها چگونه پیر می شوند.”

موش‌های HuT به دلیل تلومرهای انسانی‌شده‌شان، به تیم ژو امکان می‌دهند پروژه‌های تحقیقاتی متعددی را پیش ببرند. حوزه‌های اصلی تمرکز شامل مطالعه چگونگی کاهش تلومرهای کوتاه احتمال ابتلا به سرطان و تأثیرگذاری بر امید به زندگی انسان، و همچنین بررسی استراتژی‌هایی برای افزایش طول عمر افراد – دوره زندگی عاری از بیماری‌های مرتبط با افزایش سن است.

این کار پیامدهای قابل توجهی برای توسعه داروها و درمان های آینده دارد. در دراز مدت، این می‌تواند راه را برای استراتژی‌های ضد پیری با هدف فعال کردن سلول‌ها برای محافظت از تلومرها و افزایش بالقوه طول عمر هموار کند. ژو خاطرنشان کرد که بسیاری از بیماری ها در سطح سلولی منشا می گیرند، بنابراین هدف قرار دادن داروها در آنجا یک استراتژی مشترک است.

سطح تلومراز بسیار مهم است زیرا سلول های سرطانی به سرعت تقسیم می شوند و برای حفظ تلومرهای خود به مقادیر زیادی تلومراز نیاز دارند. یکی از اهداف ما کاهش بیان تلومراز در سلول های سرطانی است و این یک حوزه فعال تحقیقاتی است.

به گفته ژو، مدل موش امکان مطالعات متعدد در مورد پیری را فراهم می کند. یکی از همکاران او، محقق کالج پزشکی WSU Elson S. Floyd، کریستوفر دیویس، چگونگی تأثیر خواب بر سلامت انسان را مطالعه می کند. این گروه از موش‌های HuT استفاده می‌کنند تا ببینند استرس محرومیت از خواب و سایر استرس‌های زندگی چگونه بر تنظیم تلومر و پیری تأثیر می‌گذارند.

زو تحقیقات تلومر را در اواسط دهه 1990 تحت هدایت محققان برنده جایزه نوبل الیزابت بلکبرن و جی. مایکل بیشاپ که هر دو پیشگام در درک تلومرها و سرطان بودند، آغاز کرد. ژو در سال 2014 به WSU پیوست.

توسعه موش های HuT 10 سال پیش آغاز شد، زمانی که او و سایر محققان به درک عمیق تری از تنظیم تلومر در انسان و تفاوت آن با حیوانات دست یافتند. پیش از این، چگونگی تنظیم روند پیری انسان توسط تلومرها تنها با استفاده از سلول‌های انسانی جدا شده در ظرف پتری قابل بررسی بود. ژو گفت: این مدل موش کاملاً متفاوت است زیرا به ما امکان می دهد روند پیری را در کل ارگانیسم مشاهده کنیم. موش ها از نظر ساختار اندام، ژن و ساختار ژنتیکی شبیه انسان هستند.

زو گفت که تیم WSU امیدوار است در نهایت موش ها را با سایر تیم های تحقیقاتی به اشتراک بگذارد تا به پیشرفت تحقیقات در مورد پیری، طول عمر انسان و سرطان کمک کند. هزاران نفر در حال مطالعه پیری و سرطان هستند و ما معتقدیم مدل جدید موش ابزار ارزشمندی برای دانشمندان سراسر جهان برای مطالعه این فرآیندها فراهم می کند.

ژو یک کمک هزینه تحقیقاتی 5 میلیون دلاری برای توسعه بیشتر مدل موش دریافت کرد که پیری همانندسازی انسان را شبیه‌سازی می‌کند و همچنین برای مطالعه اثرات سرطان. کمک های مالی شامل کمک های مالی از موسسه ملی پیری، موسسه ملی علوم پزشکی عمومی و وزارت دفاع ایالات متحده است، که دومی چگونگی تاثیر طول تلومر بر سلول های سرطانی ملانوما را مطالعه خواهد کرد.