افراد جوان تر ممکن است در برابر عوامل خطر پلاک شریانی آسیب پذیرتر باشند

یک مطالعه جدید نشان داده است که افزایش متوسط ​​فشار خون و کلسترول تأثیر بیشتری بر پیشرفت پلاک شریانی یا تصلب شرایین در افراد 40 ساله نسبت به افراد بالای 48 سال دارد. یافته ها نشان می دهد که مداخله برای رسیدگی به این عوامل خطر زودتر می تواند بیماری را کند یا متوقف کند.

علیرغم پیشرفت های پزشکی، بیماری های قلبی عروقی مرتبط با تصلب شرایین همچنان یکی از علل اصلی مرگ و میر هستند. از آنجایی که آترواسکلروز اغلب در سنین پایین شروع می‌شود و بدون علائم واضح ایجاد می‌شود، تشخیص بیماری در مرحله تحت بالینی آن کلید شروع اقدامات پیشگیرانه به موقع برای کند کردن پیشرفت آن است.

یک مطالعه جدید توسط محققان مرکز ملی تحقیقات قلب و عروق (CNIC) در اسپانیا، آترواسکلروز تحت بالینی اولیه را در افراد میانسال بدون علامت بررسی کرد تا عوامل موثر بر آن را تعیین کند.

بورجا ایبانز، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: «در این مطالعه، ما نشان می‌دهیم که افزایش متوسط ​​فشار خون و کلسترول تأثیر بسیار واضح‌تری بر پیشرفت آترواسکلروز در جوانان دارد.»

محققان 3471 شرکت کننده را بدون سابقه بیماری قلبی عروقی از مطالعه پیشرفت آترواسکلروز اولیه تحت بالینی (PESA) انتخاب کردند. شرکت کنندگانی که سن اولیه آنها 40 تا 55 سال بود، تحت سونوگرافی سه بعدی عروقی (3DVUS) قرار گرفتند، یک تکنیک تصویربرداری که کمی دقیق حجم پلاک را در شریان های کاروتید و فمورال در فواصل سه ساله ارائه می دهد. یک سی تی اسکن نمره کلسیم شریان کرونر (CAC) شرکت کنندگان را تعیین کرد، اندازه گیری پلاک کلسیفیه در دیواره شریان های قلب.

در هر بازدید، شرکت کنندگان اطلاعاتی در مورد عوامل سبک زندگی مانند وضعیت سیگار کشیدن، دریافت انرژی روزانه، مصرف الکل، فعالیت بدنی و خواب ارائه کردند. سابقه خانوادگی بیماری های پزشکی و قلبی عروقی گرفته شد و معاینات خونی و فیزیکی از جمله اندازه گیری فشار خون انجام شد. نتیجه اولیه مطالعه، پیشرفت و پسرفت آترواسکلروز تحت بالینی از ابتدا تا شش سال بود که توسط 3DVUS اندازه گیری شد.

طی شش سال، آترواسکلروز تحت بالینی 32.7٪ از شرکت کنندگان میانسال بدون علامت پیشرفت کرد، در حالی که 8٪ از شرکت کنندگان پسرفت آترواسکلروز خود را نشان دادند. باقی مانده ثابت می ماند. در میان «پیشرفت‌کنندگان»، 5/46 درصد در هنگام ثبت‌نام بیماری غالب داشتند و 5/53 درصد نداشتند. از شرکت کنندگان پایدار، 39.7٪ در هنگام ثبت نام بیماری غالب داشتند و 60.3٪ در طول مطالعه بدون بیماری باقی ماندند.

قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های اولیه پیشرفت، سن بالاتر، جنس مذکر، فشار خون سیستولیک بالاتر و سیگار کشیدن بود. LDL-C بالاتر قوی‌ترین ارتباط را با پیشرفت در میان شرکت‌کنندگانی که در شش سال به آترواسکلروز تحت بالینی با شروع جدید مبتلا شده بودند نشان داد، اما محققان ارتباط کمتری با پیشرفت بیماری در شرکت‌کنندگان با بیماری غالب در ابتدا پیدا کردند.

تأثیر فشار خون سیستولیک بالاتر و LDL-C بالاتر در شرکت کنندگان جوان تر بارزتر بود. در گروه‌های سنی، شانس پیشرفت بیماری در شش سالگی به ازای هر 10 میلی‌گرم در دسی‌لیتر افزایش در LDL-C پایه و هر افزایش 10 میلی‌متر جیوه در فشار خون سیستولیک پایه افزایش می‌یابد. در مورد LDL-C، 9.1 درصد در شرکت کنندگان بین 40 تا 43 سال، 6.5 درصد در افراد 44 تا 47 سال و 2.5 درصد در افراد بالای 48 سال افزایش داشت. برای فشار خون سیستولیک، افزایش به ترتیب 27.5٪، 10.4٪ و 4.8٪ بود. احتمال رگرسیون پس از شش سال با مصرف سیگار، جنس مرد، LDL-C بالاتر و سن بالاتر رابطه معکوس داشت.

مندیتا و همکاران/CNIC

محققان می‌گویند یافته‌های آنها پیامدهای مهمی برای پیشگیری از بیماری‌های قلبی عروقی و پزشکی شخصی‌سازی شده دارد و نشان می‌دهد که کنترل عوامل خطر – به‌ویژه افزایش فشار خون و کلسترول – باید زودتر شروع شود تا از پیشرفت آترواسکلروز جلوگیری شود.

والنتین فوستر، یکی دیگر از نویسندگان این مطالعه گفت: غربالگری آترواسکلروز تحت بالینی از سنین پایین همراه با کنترل تهاجمی عوامل خطر می تواند به کاهش بار جهانی بیماری های قلبی عروقی کمک کند.

آنها می گویند این یافته ها همچنین نشان می دهد که آترواسکلروز را می توان با مداخله در مراحل اولیه “درمان” کرد و به نقل از 8 درصد از شرکت کنندگان که بهبود کامل پلاک را داشتند، اشاره کردند. آنها حدس می زنند که این تعداد نسبتاً کم را می توان با کنترل عوامل خطر افزایش داد.

وی افزود: تاکنون دیدگاه غالب این بوده است که تصلب شرایین یک بیماری پیشرونده است و باید تلاش کرد تا از پیشرفت آن به مراحل بالینی و مراحل بعدی جلوگیری شود. [atherosclerotic cardiovascular disease] وقایع،” محققان گفتند. “ارائه مفهوم بهبودی آترواسکلروز به عنوان یک هدف واقعی و قابل دستیابی در صورت انجام زودهنگام، پیامی کلیدی است که نه تنها بر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی، بلکه بر سیاست گذاران و جمعیت عمومی نیز تاثیر می گذارد.”

این مطالعه در منتشر شد مجله کالج آمریکایی قلب و عروق.

منبع: CNIC