پروفسور تحقیقاتی اسکریپس برنده کمک مالی 3.2 میلیون دلاری برای کشف اسرار دیابت نوع 1 شد

لوک تایتون، استاد گروه ایمونولوژی و میکروبیولوژی در تحقیقات اسکریپس، کمک مالی 3.2 میلیون دلاری پنج ساله از موسسه ملی دیابت و بیماری‌های گوارشی و کلیوی (NIDDK) دریافت کرده است تا به چگونگی بروز دیابت نوع 1 کمک کند و درمان‌های بالقوه را برای معکوس کردن یا پیشگیری از بیماری ایجاد کند.

دیابت نوع 1 یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی به اشتباه به سلول‌های سازنده انسولین حمله می‌کند، هورمونی حیاتی که قند خون را در بدن تنظیم می‌کند. تخمین زده می شود که 1.6 میلیون آمریکایی با دیابت نوع 1 زندگی می کنند، و در حالی که ژنتیک نقش مهمی در حساسیت بازی می کند، دانشمندان هنوز به طور کامل درک نمی کنند که چه چیزی باعث شروع حمله خود ایمنی می شود.

تتون با همکاری با استادیار جوزف ژاردین، با مطالعه سلول‌های فیبروبلاست مرتبط با عروق (VAF) به درک چگونگی بروز دیابت نوع 1 می‌پردازد. اگرچه نادر است، اما VAF ها به عنوان حافظ صلح مولکولی در پانکراس عمل می کنند و به طور فعال از سلول های تولید کننده انسولین از سیستم ایمنی محافظت می کنند. تحقیقات اولیه از Teyton و آزمایشگاه او نشان می دهد که دیابت نوع 1 ممکن است زمانی رخ دهد که VAF ها بیش از حد بارگیری می شوند و سیستم ایمنی را مجبور می کند سلول های گرانبهای تولید کننده انسولین را فعال و از بین ببرد که سطح قند خون بدن را متعادل می کند.

دیابت نوع 1 تأثیر قابل توجهی بر زندگی بیماران و خانواده های آنها دارد و علیرغم چندین دهه تلاش برای درک آن، عملکرد درونی این بیماری هنوز یک راز است. کشف VAF تنها نوک کوه یخ است. در مرحله بعدی تحقیقات خود، ما از این بودجه برای بررسی بیشتر چگونگی تقویت این سلول ها در مواجهه با التهاب استفاده خواهیم کرد – به طور بالقوه یافتن راه هایی برای درمان.

لوک تایتون، استاد گروه ایمونولوژی و میکروبیولوژی، تحقیقات اسکریپس

کمک مالی تتون بر اساس کشفی است که توسط تیم او منتشر شده است گزارش های سلولی در سپتامبر 2025. محققان با کار با مدل های موش و بافت پانکراس انسان، VAF ها را در اطراف مناطق تولید کننده انسولین پانکراس شناسایی کردند. این سلول‌ها کار غیرمنتظره‌ای انجام می‌دادند: آن‌ها آنتی‌ژن‌های لوزالمعده – قطعاتی از پروتئین‌ها – را به سیستم ایمنی ارائه می‌کردند.

در شرایط عادی، تنها سلول‌های ایمنی تخصصی دارای دستگاه مولکولی برای ارائه آنتی‌ژن‌هایی هستند که سیستم ایمنی را نسبت به تهدیدات احتمالی هشدار می‌دهند. با کمال تعجب، VAF ها نیز این مولکول ها را بیان می کنند و اجزای پانکراس را به سلول های ایمنی در حال عبور نشان می دهند. با این حال، VAF ها به طور همزمان PD-L1 را بیان می کنند، مولکولی که سیگنال های بازدارنده «حمله نکنید» را ارائه می دهد و یک محیط محافظ و متعادل ایجاد می کند. هنگامی که التهاب مداوم رخ می دهد، VAF ها به طور چشمگیری ارائه آنتی ژن خود را افزایش می دهند، در حالی که سیگنال های مهاری محافظتی آنها ثابت می مانند. این سیگنال‌های هشدار، که با عدم تعادل بدون سیگنال‌های «همه شفاف» متناسب تقویت می‌شوند، می‌توانند به طور ناخواسته سیستم ایمنی را تحریک کنند تا سلول‌های تولیدکننده انسولین را فعال و از بین ببرد.

این کشف دیدگاه مرسوم دیابت نوع 1 را به چالش کشید. دانشمندان مدت‌ها تصور می‌کردند که این بیماری زمانی شروع شد که سلول‌های ایمنی به جزایر پانکراس – خوشه‌هایی که حاوی سلول‌های تولیدکننده انسولین هستند – نفوذ کردند و مستقیماً به آنها حمله کردند. اما زمانی که تیم تتون بافت موش و انسان را بررسی کرد، سلول‌های ایمنی را یافتند که منحصراً در خارج از جزایر و نه در داخل آنها جمع شده‌اند. VAF ها درست در این مرز، بین جزایر پانکراس و رگ های خونی قرار دارند.

تایتون می افزاید: «ما در جای اشتباهی به دنبال آن بودیم. سال‌ها تصور می‌کردیم که دیابت نوع 1 از جزایر پانکراس شروع می‌شود. اما تحقیقات ما نشان می‌دهد که عمل واقعی روی سلول‌هایی از بیرون به درون اتفاق می‌افتد که اصلاً نباید آنتی‌ژن‌های پانکراس را به سیستم ایمنی ارائه کنند.

اکنون، یک کمک مالی جدید NIDDK به آزمایشگاه Teyton اجازه می دهد تا عمیق تر در این یافته ها کاوش کند. این تیم تجزیه و تحلیل جامعی از تمام سلول های ارائه دهنده آنتی ژن در جزایر پانکراس طبیعی و پیش دیابتی ایجاد خواهد کرد. آنها با استفاده از تکنیک های پیشرفته، چگونگی تغییر این جمعیت سلولی را با پیشرفت بیماری پیگیری می کنند.

این تیم همچنین بررسی خواهد کرد که چرا VAF ها تنها قطعاتی از پپتیدها را نشان می دهند، نه سلول های ایمنی سنتی ارائه دهنده آنتی ژن که پروتئین های کامل را نشان می دهند. درک بیشتر در مورد این فرآیند ممکن است اهداف خاصی را برای مداخله درمانی نشان دهد.

کشف چگونگی اختلال در عملکرد سالم پانکراس از التهاب نیز کلیدی است. اگرچه مدت‌هاست که مولکول‌های التهابی برای القای آنتی‌ژن شناخته شده‌اند، شواهد اخیر به مسیرهای جایگزین شامل رژیم غذایی و عوامل مشتق شده از روده اشاره می‌کند. محققان سیگنال‌های التهابی مختلف را در موش‌ها آزمایش می‌کنند تا بفهمند چه چیزی باعث می‌شود VAF از حافظان صلح محافظ به مشکل‌سازهای احتمالی تبدیل شود.

Teyton می گوید: «ما فرض می کنیم که ارتباط بین روده و پانکراس ممکن است منجر به التهاب موضعی شود که بر VAF غلبه می کند. “درک این محرک ها ممکن است نکات کاملا جدیدی از مداخله را آشکار کند.”

این کمک هزینه شامل تلاش‌های تحقیقاتی می‌شود، همانطور که در موسسه ملی دیابت و بیماری‌های گوارشی و کلیوی (NIDDK) کمک مالی #1UG3DK142188-01 مشخص شده است، که از مدل‌هایی برای مطالعه شروع و پیشرفت دیابت نوع 1 استفاده می‌کند.