افزایش سرطان ریه در افرادی که هرگز سیگار نمی کشند مستلزم بررسی فوری است

بر اساس بررسی جدیدی که توسط محققان UCL (دانشگاه کالج لندن) نوشته شده است، بیماران سرطان ریه که هرگز سیگار نکشیده اند، بخش قابل توجهی و رو به رشدی از موارد سرطان ریه در سراسر جهان را تشکیل می دهند، اما همچنان گروهی هستند که مورد مطالعه قرار نگرفته اند.

در سال 2020، سرطان ریه در افراد غیر سیگاری (LCINS) پنجمین علت شایع مرگ و میر ناشی از سرطان در سراسر جهان بود (شایع ترین علت سرطان ریه مربوط به سیگار بود).

ارسال شده در روند سرطاناین بررسی خواستار افزایش بودجه برای غربالگری سرطان ریه و تحقیقات در افراد غیرسیگاری (LCINS) است، که با کاهش نرخ سیگار، نسبت فزاینده ای از موارد را تشکیل می دهد. شواهد حاصل از مطالعات چندین هزار بیمار سرطان ریه در ایالات متحده و بریتانیا نشان می دهد که تعداد مطلق سرطان های ریه در افراد غیر سیگاری نیز افزایش یافته است. موارد در مطالعه بریتانیا بین سال های 2008 و 2014 دو برابر شد.

در حال حاضر، اکثریت قریب به اتفاق منابع غربالگری سرطان ریه به افراد سیگاری اختصاص دارد. غربالگری معمول سرطان ریه در بریتانیا برای افرادی که هرگز سیگار نکشیده اند وجود ندارد.

در نتیجه، LCINS اغلب دیرتر تشخیص داده می شود و در نتیجه نتایج ضعیف تری برای بیمار به همراه دارد. علاوه بر این، درمان‌هایی که معمولاً برای سرطان ریه مرتبط با سیگار استفاده می‌شوند، مانند ایمونوتراپی، در افرادی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، به طور قابل‌توجهی کمتر مؤثر هستند.

نویسندگان استدلال می‌کنند که این تفاوت‌ها نیاز به درمان LCINS را به‌عنوان شکل متمایز سرطان ریه، با سرمایه‌گذاری بیشتر در تحقیقات تخصصی، غربالگری و آزمایش‌های بالینی برجسته می‌کند.

نویسنده اول این بررسی، دکتر دبورا کاسول (UCL Respiratory Medicine)، معتقد است که یک استراتژی جدید برای پرداختن به پیش بینی خطر، تشخیص زودهنگام و پیشگیری از LCINS مورد نیاز است.

او گفت: “تشخیص نادرست بزرگترین مشکل است زیرا سرطان ریه در افراد غیر سیگاری با مشخصات مورد انتظار مطابقت ندارد. اگر یک زن جوان غیر سیگاری با درد شانه به پزشک عمومی مراجعه کند، ممکن است حتی به فکر متخصص بهداشت هم نباشد که سرطان ریه می تواند علت آن باشد.”

سرطان ریه در افراد غیرسیگاری در حال حاضر به عنوان یک نوع مشخص سرطان ریه در نظر گرفته نمی شود، که تشخیص آن را در مراحل اولیه دشوارتر می کند. امروزه افراد کمتری سیگار می کشند، که این امر خوبی است، اما این امر منجر به افزایش نسبت سرطان ریه در افراد غیرسیگاری شده است، به این معنی که ما به برنامه های غربالگری بهتر و درک بهتر علل نیاز داریم.

این بررسی استدلال می‌کند که LCINS دلایل و زیست‌شناسی متفاوتی دارد که به رویکرد متفاوتی نیاز دارد. او توصیه می‌کند که ارزیابی‌های سرطان ریه به جای تکیه بر سابقه مصرف سیگار، به سمت غربالگری مبتنی بر خطر هدایت شود.

عوامل خطر نوظهور مانند ژنتیک، خون‌سازی کلونال (که در آن سلول‌های غیرطبیعی در مغز استخوان تکثیر می‌شوند)، و قرار گرفتن در معرض محیطی مانند آلودگی هوا، رادون (گاز رادیواکتیو از سنگ‌ها و خاک) و دود سیگار، سالانه تعداد قابل‌توجهی از مرگ و میر را بر بار جهانی بیماری وارد می‌کنند.

با این حال، خطر نسبی مرتبط با هر یک از این عوامل بسیار کم است، به این معنی که منطق غربالگری دشوارتر می شود.

افراد سیگاری مبتلا به سرطان ریه هرگز بیشتر در معرض ابتلا به آدنوکارسینوم هستند، نوعی سرطان که اغلب از خارج از ریه رشد می کند. آدنوکارسینوم ها بیشتر توسط یک جهش ژنتیکی ایجاد می شوند، به این معنی که می توان آنها را با درمان هایی که آن ژن معیوب را هدف قرار می دهد، درمان کرد. مطالعات نشان می‌دهد که حدود 80 درصد از آدنوکارسینوم‌های ریه دارای جهش‌های فعال هستند، اما در مقایسه با افراد سیگاری کمتر به ایمونوتراپی پاسخ می‌دهند.

تا 4.5 درصد از افراد مبتلا به آدنوکارسینوم ریه دارای انواع ژنتیکی ارثی هستند که خطر ابتلا به سرطان را افزایش می دهد. برخی جهش‌ها، مانند EGFR T790M، می‌توانند باعث بروز سرطان در مراحل اولیه زندگی و در چندین مکان به طور همزمان شوند، در حالی که تغییرات در خانواده ژن APOBEC3 – که معمولاً بخشی از دفاع ضد ویروسی بدن است – نیز می‌تواند خطر را افزایش دهد که بر اهمیت غربالگری ژنتیکی تاکید دارد.

گروه خطر بالقوه دیگر آنهایی هستند که خونسازی کلونال دارند، یک بیماری مرتبط با سن که در آن تغییر ژنتیکی در یک سلول بنیادی خون باعث تکثیر سلول های غیرطبیعی در مغز استخوان می شود. محققان می گویند که این می تواند خطر ابتلا به سرطان ریه را بدون توجه به سابقه سیگار کشیدن، با تحریک التهاب مزمن که از رشد تومور حمایت می کند، افزایش دهد.

اگرچه شواهد اولیه نشان می دهد که درمان های ضد التهابی ممکن است خطر را در افراد پرخطر کاهش دهد، در حال حاضر هیچ دستورالعمل معمولی برای غربالگری یا مدیریت این وضعیت در پیشگیری از سرطان وجود ندارد.

نویسندگان وعده توسعه مداخلات برای جلوگیری از LCINS را برجسته می کنند، از جمله موارد زیر:

• پیشگیری هدفمند در افراد دارای استعداد ارثی
• استراتژی‌های ضد التهابی برای کسانی که التهاب ناشی از قرار گرفتن در معرض آلودگی، خون‌سازی کلونال با پتانسیل نامشخص (CHIP) یا بیماری‌های التهابی دارند.
• مداخلات بهداشت عمومی مانند نظارت بر رادون و کاهش قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا و دود دست دوم