دانشمندان ژن هایی را شناسایی کرده اند که انسان ها و لابرادورها را بیشتر در معرض چاقی قرار می دهند

ژن سگ که به شدت با چاقی در لابرادورها مرتبط است DENND1B نام دارد. انسان ها همچنین حامل ژن DENND1B هستند و محققان دریافته اند که این ژن با چاقی در انسان نیز مرتبط است.

DENND1B به طور مستقیم بر مسیر مغزی که مسئول تنظیم تعادل انرژی در بدن است، به نام مسیر لپتین ملانوکورتین، تأثیر می گذارد.

چهار ژن اضافی مرتبط با چاقی سگ‌ها، اما تأثیر کمتری نسبت به DENND1B دارند، همچنین مستقیماً به ژن‌های انسان نگاشت شدند.

آلیس مک کللان از گروه فیزیولوژی، توسعه و علوم اعصاب دانشگاه کمبریج و اولین گزارش coauthor گفت: “این ژن ها اهداف آشکاری برای داروهای کاهش وزن نیستند، زیرا آنها سایر فرآیندهای بیولوژیکی کلیدی بدن را کنترل می کنند که نباید در آنها دخالت کرد. اما نتایج نشان دهنده اهمیت مسیرهای کلیدی مغز در کنترل اشتها و وزن بدن است.”

ناتالی والیس از دپارتمان فیزیولوژی، رشد و علوم اعصاب دانشگاه کمبریج و اولین نویسنده این گزارش گفت: «ما دریافتیم که سگ‌هایی با خطر ژنتیکی بالا برای چاقی بیشتر به غذا علاقه دارند.

وی افزود: ما اندازه‌گیری کردیم که سگ‌ها چقدر صاحبان خود را برای غذا آزار می‌دهند و اینکه آیا آنها بدخلقی هستند یا خیر.

این مطالعه نشان داد که صاحبانی که رژیم غذایی و ورزش سگ‌های خود را به دقت زیر نظر داشتند، می‌توانستند حتی از افرادی که خطر ژنتیکی بالایی برای چاقی دارند جلوگیری کنند – اما مراقبت و تلاش بسیار بیشتری لازم بود.

به همین ترتیب، افرادی که در معرض خطر ژنتیکی بالایی برای ابتلا به چاقی هستند، اگر از رژیم غذایی سخت و رژیم ورزشی پیروی کنند، لزوماً چاق نمی شوند – اما احتمال افزایش وزن در آنها بیشتر است.

مانند چاقی انسان، هیچ ژن واحدی تعیین نمی کند که آیا سگ ها مستعد چاقی هستند یا خیر. اثر خالص انواع مختلف ژنتیکی تعیین می‌کند که سگ‌ها در معرض خطر بالا یا پایین هستند.

نتایج امروز در مجله منتشر شده است علم.

دکتر النور رافان، محقق در بخش فیزیولوژی و توسعه Nembridge در دانشگاه کائورو، گفت: “مطالعه سگ‌ها چیز بسیار قدرتمندی را به ما نشان داده است: صاحبان سگ‌های لاغر از نظر اخلاقی برتری ندارند. همین امر در مورد افراد لاغر نیز صدق می‌کند. اگر خطر ژنتیکی بالایی برای چاقی دارید، وقتی غذای زیادی در دسترس باشد، تمایل به پرخوری و افزایش وزن دارید، مگر اینکه تلاش زیادی انجام دهید.” مطالعه کنید

وی افزود: با مطالعه سگ‌ها، می‌توانیم تمایل آنها به غذا را جدا از صاحبانی که روی رژیم غذایی و ورزش سگ‌شان کنترل می‌کنند اندازه‌گیری کنیم. در مطالعات انسانی، بررسی اینکه چگونه اشتهای تعیین‌شده ژنتیکی نیاز به اراده بیشتری برای لاغر ماندن دارد، دشوارتر است، زیرا هر دو روی یک فرد تأثیر می‌گذارند.

اپیدمی چاقی فعلی در انسان با اپیدمی چاقی در سگ ها منعکس شده است. حدود 40 تا 60 درصد سگ های خانگی دارای اضافه وزن یا چاق هستند که می تواند منجر به تعدادی از مشکلات سلامتی شود.

سگ‌ها الگوی خوبی برای مطالعه چاقی انسان هستند: آنها از طریق تأثیرات محیطی مشابه انسان‌ها به چاقی مبتلا می‌شوند و از آنجایی که سگ‌ها از هر نژاد خاصی دارای درجه بالایی از شباهت ژنتیکی هستند، ژن‌های آن‌ها می‌تواند راحت‌تر با این بیماری مرتبط شود.

برای به دست آوردن نتایج خود، محققان صاحبان سگ های خانگی را انتخاب کردند، جایی که آنها چربی بدن را اندازه گیری کردند، “طمع” را ارزیابی کردند و یک نمونه بزاق برای DNA گرفتند. آنها سپس ژنتیک هر سگ را تجزیه و تحلیل کردند. با مقایسه وضعیت چاقی سگ با DNA آن، آنها می توانند ژن های مرتبط با چاقی سگ ها را شناسایی کنند.

سگ های حامل گونه ژنتیکی مرتبط با چاقی، DENND1B، حدود 8 درصد چربی بدن بیشتری نسبت به سگ های بدون آن داشتند.

محققان سپس بررسی کردند که آیا ژن هایی که شناسایی کردند با چاقی انسان مرتبط است یا خیر. آن‌ها هم مطالعات جمعیتی بزرگ و هم گروه‌هایی از بیماران مبتلا به چاقی شدید و زودرس را که در آن‌ها گمان می‌رفت تغییرات ژنتیکی منجر به افزایش وزن می‌شود، بررسی کردند.

محققان می‌گویند که صاحبان سگ‌ها می‌توانند با فاصله انداختن هر جیره غذایی روزانه، مانند استفاده از فیدرهای پازل یا پخش کردن غذا در اطراف باغ، به طوری که خوردن غذای طولانی‌تری طول بکشد، یا با انتخاب ترکیب رضایت‌بخش‌تری از مواد مغذی برای حیوانات خانگی، سگ‌های خود را از گرسنگی دائمی منحرف کنند.

رافان گفت: “این کار نشان می‌دهد که سگ‌ها از نظر ژنتیکی چقدر شبیه به انسان‌ها هستند. مطالعه سگ‌ها به این معنی بود که ما دلیلی برای تمرکز روی این ژن خاص داشتیم، که منجر به پیشرفت‌های بزرگی در درک اینکه چگونه مغز خودمان رفتار غذایی و مصرف انرژی ما را کنترل می‌کند.”